Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Ὁ ἅγιος Βουκόλος*




πόστολος Παλος σέ μία του πιστολή γράφει πώς πιθυμε καί λπίζει νά μεγαλυνθ Χριστός στό σθενικό του σμα «ετε διά ζως ετε διά θανάτου». Ετε δηλαδή ν θά ζήση ετε ν θά πεθάνη μαρτυρικά, ατό θά εναι γιά τή δόξα το Χριστο. Ατό συμβαίνει καί μέ λους τους γίους τῆς κκλησίας, καί μ' κείνους πού φθάνουν στήν θική τους τελείωση μέ ερηνικό θάνατο καί μ' κείνους πού μαρτυρικά «τελειονται». Καί στίς δύο περιπτώσεις μεγαλύνεται Χριστός «ν τ θνητῇ σαρκί μν». Ατό συνέβη καί μέ τούς δυὸ γίους πού ἑορτάζομε σήμερα, τόν γιο καί πρῶτο πίσκοπο Σμύρνης Βουκόλον, πού «βίωσεν σίως» κι πέθανε ερηνικά καί τόν γιο μάρτυρα ουλιανό, πού καρφώθηκε χέρια καί πόδια στή γ καί παρέδωκε τό πνεμα του στό Θεό. νας μνος νήκει στό νθρώπινο σμα, τό ποίημα το Θεο, πού μαζί μέ τ' λλα «τος γίοις παρέχει τς ψυχς τήν νδρείαν πιδείκνυσθαι».

*Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ, Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης, ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ*, Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1979.