ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ

Κυριακή ΙΕ' Λουκά

 Λκ.  19, 1 - 10

        π. Χρήστου Ζαχαράκη

«Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός.  ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα· πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;» (Ψαλμ. 41, 2-3).

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τόσο μικρὸς, ποὺ χάνεται μέσα στὸ πλῆθος, τὸ ἀκολουθεῖ, γίνεται εὔκολα μέρος του… Ξεχωρίζει ὅμως πάντα ἡ ἐμφανὴς ἀδικία καὶ ἁμαρτωλότητά του, γιατὶ τὸ πλῆθος ἀκολουθεῖ τὸν Ἰησοῦ, τηρεῖ τὸ Νόμο καὶ τὶς ἐντολές μὲ τὴ λογικὴ πάντα καὶ τὰ μέτρα τοῦ κόσμου, γι᾽ αὐτὸ μπορεῖ νὰ  κατατάσσει τὸν Ζακχαῖο ἐκεῖ ποὺ τοῦ «ἀξίζει», ἀλλὰ καὶ νὰ θέλει νὰ ἐπιβάλλει στὸ Χριστὸ ποῦ νὰ μείνει. Μέσα στὸ θρησκευόμενο πλῆθος δὲν χάνεται μόνο ὁ ἄνθρωπος, μὰ κι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, γιὰ νὰ ἔχει ἐφαρμογή ἐδὼ ὁ λόγος του, ὅταν μιλοῦσε γιὰ τὶς παραβολές, «ἵνα βλέποντες βλέπωσιν καὶ μὴ ἴδωσιν, καὶ ἀκούοντες ἀκούωσιν καὶ μὴ συνιῶσιν».

Ἀπὸ τὸ πλῆθος ξεφεύγει κανεὶς τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ μένει μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὸν πόνο καὶ τὶς ἁμαρτίες του, τὴν ἀγωνία καὶ τὶς προσδοκίες του, ὅταν ἁπλώνει μπροστά του τὴ ζωή του ὁλόκληρη καὶ τὴν ἀφήνει ν᾽ ἀγγίζει τὰ σύννεφα, καὶ παρακαλᾶ τότε τὸ Θεὸ νὰ τὰ ξεδιαλύνει, γιὰ νά ᾽χει ἐλπίδα στὸν Οὐρανό. Μονάχα ὁ πόνος θεριεύει τὸν πόθο καὶ μονάχα ὁ πόθος θὰ βρεῖ μιὰ συκιά ν᾽ ἀνεβεῖ, νὰ ξεχωρίσει ἀπ᾽ τὸ πλῆθος. Καὶ τότε θὰ διαπιστώσει πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκεῖ, τὸ βλέμμα του τὸν ἀγγίζει ἀμέσως, ὄχι γιὰ νὰ τὸν ἐπιπλήξει, μὰ γιὰ νὰ τὸν λυτρώσει. Ἡ ἀγωνία του μεταμορφώνεται σὲ χαρὰ καὶ πρὶν καλά-καλὰ τὸν προσκαλέσει, ἔρχεται καὶ στὸ σπίτι του, «σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι», νὰ τὸ φωτίσει καὶ νὰ τ᾽ ἁγιάσει, νὰ μὴν ἀφήσει ἴχνη τῆς σκοτεινιᾶς τοῦ κόσμου σὲ τίποτα δικό του.

Ὁ ἄνθρωπος βάζει τὸν πόθο καὶ ὁ Θεός τὴ χάρη. Κι εἶναι ἡ χάρη τότε ποὺ τὸν ἀπελευθερώνει ἀπὸ τὸν κόσμο κι ἀπ᾽ ὅσα μάζευε κι ἔχτιζε μέσα τους τὴν ψυχή του. Τὰ ἐπιστρέφει στὸ πολλαπλάσιο, δὲν τὰ χρειάζεται. Μιὰ καινούργια ζωὴ ἀρχίζει, μᾶλλον τώρα ἀρχίζει νὰ βλέπει τὴ ζωή τὴν πραγματική, τὴ φωτισμένη ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ· ἕνα φῶς ποὺ θὰ τὸ χρειαστεῖ γιὰ τὴ μεγάλη διάβαση... 

Τὸ Ευαγγέλιο τῆς ἡμέρας

Τῼ ΣΑΒΒΑΤῼ ΤΗΣ ΙΔ´ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

                                                 Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.                                     ις´ 10-15

Εἶπεν ὁ Κύριος· ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός ἐστι, καὶ ὁ ἐν ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν πολλῷ ἄδικός ἐστιν. εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει;  καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει;  Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.  Ἤκουον δὲ ταῦτα πάντα οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες, καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν.  καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν· ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ

Κυριακή ΙΒ´ Λουκᾶ

                                                                        Τῶν δέκα Λεπρῶν

π. Χρήστου Ζαχαράκη

Κάθε θαῦμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔχει καὶ κάτι τὸ ξεχωριστό. Εἴτε ἀπὸ τὸ Θεό, εἴτε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Στὴ διήγηση τῆς θεραπείας τῶν δέκα λεπρῶν στεκόμαστε  συνήθως στὴν ἀχαριστία τῶν ἐννέα θεραπευμένων ἤ στὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ ἑνός. Ὅμως τὸ νόημά της, πέρα ἀπὸ τὸ προφανές καὶ αὐτονόητο, εἶναι πιὸ οὐσιαστικό. Μᾶς τὸ ἐπιβεβαιώνει ἡ τελευταία φράση τοῦ Κυρίου στὸν πρώην λεπρό· «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Μιλάει γιὰ σωτηρία, δὲν μιλάει γιὰ θεραπεία.  

Ἡ ὅλη διήγηση μᾶς παραπέμπει στὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας. Ὁ Θεὸς ἀκούγοντας τὴν κραυγὴ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ προσφέρει τὸ ἔλεός του. Κατεβαίνει ὁ ἴδιος στὴ γῆ, γίνεται ἄνθρωπος. Ἡ ἀγάπη σὲ βγάζει πάντα ἔξω ἀπὸ τὰ ὅριά σου, διαφορετικά δὲν εἶναι ἀγάπη. Ξανάφερε στὸν ἄνθρωπο ὅ,τι εἶχε ἀπαρνηθεῖ, τὸ κατ᾽εἰκόνα· τοῦ τὸ ξανάδωσε καθαρό, ἀπαλλαγμένο ἀπ᾽τὴ φθορά καὶ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου, τοῦ ἄνοιξε τὸ δρόμο... Εἶναι ἡ θεραπεία. «Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν». Ἡ θεραπεία εἶναι γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως.

Ὅμως ἡ θεραπεία δὲν εἶναι πάντα καὶ ἡ σωτηρία. Ἡ θεραπεία ἀφορᾶ στὸ ἐφήμερο, ἡ σωτηρία στὸ αἰώνιο. Ἡ θεραπεία εἶναι ὁ δρόμος· ἡ σωτηρία τὸ τέρμα. Οἱ περισσότεροι θεωροῦν τὴν θεραπεία τὸ τέρμα. Ὁ Χριστὸς εἶπε: «οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ' ἵνα σώσω τὸν κόσμον»(Ἰω. 12, 47). Ὅσοι μένουν στὴ θεραπεία ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κρίση, ὅσοι ἐπιζητοῦν τὴ σωτηρία δοξάζουν τὸ Θεό. Ἐξάλλου ἡ θεραπεία δὲν εἶναι ἔργο δικό μας, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Μᾶς τὴν πρόσφερε ὁ Κύριος ἅπαξ διὰ παντὸς μὲ τὸ Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή του. Σωτηρία δὲν εἶναι νὰ ξανακλείσουμε τὸν ἑαυτό μας, ὀρθώνοντας γύρω μας ἕνα τεῖχος ἠθικῶν ἀρχῶν, ὅρων καὶ ὀρίων, ἀλλὰ ὑπερβαίνοντάς τα, νὰ μποροῦμε νὰ χαροῦμε τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, ὅπως μᾶς τὴν παρέδωσε ὁ Θεός. Γι᾽ αὐτὸ ἐκεῖνος ποὺ σώθηκε ἦταν ὁ «ἀλλογενὴς» Σαμαρείτης, γιατὶ δὲν εἶχαν σηκωθεῖ «μεγάλα καὶ ὑψηλὰ γύρω του τὰ τείχη» τῆς ἠθικῆς αὐτάρκειας. Μποροῦσε ἐλεύθερα νὰ ἐκφράζει τὴ χαρά του γιὰ ὅ,τι τοῦ᾽δωσε ὁ Κύριος, νὰ τὸ ζεῖ πραγματικὰ  καὶ νὰ δοξάζει τὸ Θεό.

Σωτηρία εἶναι καὶ τὸ νὰ μπορεῖς  νὰ κρατήσεις ὁλόκληρο κι ἀνόθευτο αὐτὸ ποὺ σοῦ ἔδωσε ὁ Θεός. Στὸ τέλος ὁ Χριστὸς ἀπέλυσε τὸν Σαμαρείτη μὲ μιὰ εὐχή: «ἀναστὰς πορεύου, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε», δηλαδή «σήκω και συνέχισε τὴν πορεία σου μὲ τὴν ἴδια πίστη ποὺ σ᾽ ἔσωσε».  Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἐφησυχασμός, ἀλλὰ μία διαρκὴς πορεία· φτάνει μονάχα νὰ τὴ διαβαίνεις μὲ ἀγάπη...

Münevver Özdemir Hüsnün senin ey dilberi nadide kamer mi

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ

Σταλιά-σταλιὰ ἀνάβλυσα

ἀπὸ κρυφές πηγές

καὶ πλήθυνα γιὰ νά ῤθω

σ᾽ ἀπρόσμενες χαρές

καὶ στὴ δροσιά σου

ἀγαπημένη θάλασσα...

Azam Ali's NAMI NAMI

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος

+Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ[1]

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι δεισιδαίμονας μᾶλλον παρὰ πιστός· φίλαυτος μᾶλλον καὶ φιλόσαρκος παρὰ φιλάλληλος καὶ φιλόθεος· ἐπαναστατημένος μᾶλλον καὶ ἀπειθάρχητος παρὰ φιλόνομος καὶ φιλελεύθερος· ἀνατροπέας μᾶλλον καὶ καταστροφικὸς παρὰ συντηρητὴς καὶ οἰκοδόμος. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς φυγῆς. Φεύγουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸ χωριό τους, φεύγουν ἀπὸ τὸν τόπο τους, φεύγουν ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, θέλουν νὰ φύγουν ἀπὸ τὸν πλανήτη τους, φεύγουν ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους· ἐγκαταλείπουν τὸν ἀγώνα, παραιτοῦνται ἀπὸ τὸ χρέος. Καιρὸς φυγῆς καὶ λιποταξίας εἶναι ὁ καιρός μας... Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ φόβου. Φοβεῖται καὶ ἀγωνιᾶ ἐνώπιον τοῦ θανάτου, ἐπειδὴ δὲν πιστεύει στὴ ζωή· φοβεῖται καὶ ἀγωνιᾶ ἐνώπιον τῶν ἔργων του, τῆς Ἐπιστήμης καὶ τῆς Τεχνικῆς, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἀγάπη· φοβεῖται καὶ ἀγωνιᾶ ἐνώπιον τοῦ μέλλοντος, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἐλπίδα... Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει τὸ δρόμο τῆς λύτρωσης, ἐπειδὴ δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτίας. Καὶ εἶναι τραγικὸς μέσα στὸ φόβο καὶ τὴν ἀγωνία του, μή ἔχοντας ἄνοιγμα καὶ διέξοδο πρὸς τὴ λύτρωση. Πνίγεται καὶ χάνεται, διαλύεται καὶ πεθαίνει μέσα στὸ ζοφερὸ σκότος τῆς ἐξαφάνισης καὶ τοῦ θανάτου.

......................................................................................

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς μεγάλης δύναμης καὶ τῆς μεγάλης ἀδυναμίας. Δύναμή του εἶναι ἡ Ἐπιστήμη καὶ ἡ Τεχνική, ἀδυναμία του εἶναι ἡ ἔλλειψη ἤθους· δύναμή του εἶναι ἡ ἐξειδικευμένη γνώση, ἀδυναμία του εἶναι ἡ ἔλλειψη ἐποπτείας· δύναμή του εἶναι ἡ κυριαρχία του ἐπὶ τοῦ φυσικοῦ κόσμου, ἀδυναμία του εἶναι ἡ ἠθικὴ ὑποτονία· δύναμή του εἶναι ἡ ὑλικὴ ἐπάρκεια, ἀδυναμία του εἶναι ἡ πνευματική του πενία. Γιὰ τὸ σύγχρονο ἄνθρωπο συμβαίνει ὅ,τι εἶναι γραμμένο στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ ἁγίου Ἰωάννη· «Ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς καὶ νεκρὸς εἶ»... Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ ὑλικοῦ κόρου, τῆς χωρὶς μέτρο καὶ ὅριο πλησμονῆς· τὸν ἐμπνέουν καὶ τὸν κατευθύνουν «ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου». Ἡ γῆ παράγει ὅσα ποτὲ δὲν παρῆγε καὶ ἡ βιομηχανία κατεργάζεται ὅσα ποτὲ οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶχαν στὴ διάθεσή τους ἀγαθά. Κι ὅμως ὑπάρχει πρόβλημα τῆς ἐποχῆς ὀξύτατο, τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα. Αὐτὸ τὸ πρόβλημα εἶναι κυρίως αὐτὰ τὰ τρία· τὸ ψωμί, τὸ ἔνδυμα, ἡ στέγη. Ὑπάρχουν λοιπὸν σήμερα, μέσα σὲ τόσα ὑλικὰ ἀγαθά, ὑπάρχουν ἄνθρωποι νηστικοὶ καὶ γυμνοὶ καὶ ἄστεγοι. Αὐτὸ εἶναι ντροπὴ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους σήμερα, ντροπὴ γιὰ τὸν πλοῦτο καὶ γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ὀργάνωση τοῦ κόσμου. Αὐτὴ ἡ οἰκονομικὴ, ἀλλὰ καὶ πολιτικὴ ὀργάνωση, ποὺ σὰν σιδερένιο δίχτυ ἔχει τυλίξει τὸν κόσμο, στηρίζεται στὴ θεωρία τοῦ κέρδους.

.........................................................................................

Συνέπεια τῆς οἰκονομικῆς ὀργάνωσης εἶναι ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἔγινε ἀνέστιος καὶ ἄπατρις, καὶ ὁ βίος του ἀνέορτος. Ξεριζωμένοι ἄνθρωποι χωρὶς πίστη, χωρὶς ἄλλα ἰδανικὰ ἔξω ἀπὸ τὶς οἰκονομικές των ἐπιχειρήσεις, ταξιδεύουν διαρκῶς ἀπὸ τόπο σὲ τόπο, μὲ τὴν ταχύτητα καὶ τὴν ἄνεση τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων, συναλλάσσονται μὲ ὅλο τὸν κόσμο, συνδέονται μὲ ὅλους τοὺς τόπους, ὁμιλοῦν ὅλες τὶς γλῶσσες, ἀποχρωματίζονται, χάνουν τὸν ἐθνικό τους χαρακτήρα, γίνονται κοσμοπολίτες... Ὅλοι αὐτοὶ ἑστία δὲν ἔχουν, οἰκογενειακὸ τραπέζι δὲν στρώνουν, Ἐκκλησία δὲν ξέρουν, ἑορτὴ δὲν γνωρίζουν. Ἔχασαν ὅλοι τὴν ὄψη τοῦ οὐρανοῦ· δὲν τὸν βλέπουν, δὲν τὸν αἰσθάνονται, δὲν τὸν πιστεύουν. Συγχρόνως ὅμως ἔχασαν καὶ τὴ χαρὰ τῆς γῆς...

---

[1] Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ, Ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων, Κοζάνη 1988, Ὁμιλ. Νς´